Türk lehçelerinin yanı sıra Farsça, Arapça ve Rusçayı da ana dili seviyesinde bilen Sabir, bu dillerde şiirler kaleme almıştır. Eğitimini Seyid Ezim Şirvânî’nin mektebhanasında sürdüren Sabir’in eserleri, kısa sürede Türk dünyasında elden ele dolaşarak büyük takdir toplamıştır. Onun şiirleri, yalnızca halk arasında değil, dönemin önemli şairleri arasında da yankı uyandırmış; özellikle üstat Şehriyâr gibi birçok şaire örnek teşkil etmiştir.

Sabir, Şamahı’da doğmuş ve ömrü boyunca Semerkand, Buhara, Aşkabat, Meşhed ve Erdebil gibi şehirleri gezmiştir. Şair, bir şiirinde Erdebil’den Bakü’ye işçilik için giden bir hemşehrisinin dilinden şu dizeleri dile getirmiştir:

“60 yıllık ömrüm oldu sende berbad Erdebil Bir de nânerdem eğer etsem seni yâd Erdebil.”

Sabir’in tenkit ve satirik şiirleri, dönemin en etkili yayın organlarından Molla Nesreddin gazetesinde yayımlanmış ve geniş bir okuyucu kitlesine ulaşmıştır. Ancak şair, 49 yaşında Bakü’de verem hastalığına yakalanmış ve bu nedenle hayata veda etmiştir. Ölümünü, kendi dizelerinde dile getirdiği şu ifadelerle adeta önceden sezmiştir:

“Ârize derdler elinden ciğerim şişmiş idi, Zann edirdim edecek derdime derman ciğerim. Baht-ı menhûsuma bak, ben bu temennâda iken, Yüz koyup şişmeğe bu yüzü kara ciğerim.”

Sabir, ömrü boyunca yoksulluk içinde yaşamış; Allah ona sekiz kız evlat lütfetmiştir. Buna rağmen edebî üretiminden ve toplumsal eleştirilerinden asla vazgeçmemiştir. Onun şiirleri, Türk dünyasında kültürel kimliğin korunması ve toplumsal bilinçlenmenin en güçlü araçlarından biri olarak kabul edilmektedir.

Ruhu şad olsun.

Yorumlar